Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

ODUNLUK AĞAÇ

Ben odunluk bir ağaç, sen taptaze fidansın,
Ne meyvem var ne gölgem, vazgeç benle oynama,
Ben yıldızsız bir gece, sen gündüzde nihansın,
Eline kalem alıp, beni hiç karalama.

Ay söndü, güneş doğdu,
Karanlıkları boğdu,
Yapılan duaları,
Bilin ki Rabbim duydu.

Bin kere aynaya baksan da,
Yüz bin kere uyarılsan da,
Elinde bir şablonun yoksa,
Sen ışığı tanımıyorsan,
Kalırsın hep karanlıklarda.

Göz sadece görüneni görür,
Ne kadar olursa olsun agah,
Hakim gördüğüne karar verir,
Ancak'İnil hükmü illa lillah'*

*'Hüküm ancak Allahındır'Yusuf: 40

Allah'tan gayrı ilah arayan zarardadır,
Cehenneme gitmeye, kesin kes karardadır.

YÜZ YAŞASA

Yüz yaşasa insan, yine ölüyor,
Kimisi ağlıyor kimi gülüyor,
Olacak ne varsa başa geliyor,

Akıl nefse zabıta,
Ruhla yapar rabıta,
Ruh bedenden çıkınca,
Beden benzer çaputa.

Zalimlikte ısrar eden,
İnsanlığı sevmez neden,
Kendini güçlü zanneder,
İblisin peşinden giden.

Fıtrata düşmandır zalim,

Zalimi ifşa et, sürdürmesin zulmünü,
Ne yanında ol, ne de kaptır gönlünü,
Haykırabiliyorsan, susturma hiç dilini,
Asla ve asla, çektirme hiç boynunu,

Kesilecekte olsa, çektirme hiç başını,

Zalimim diyen biri, var mı bana gösterin,
Kendisi hep haklıdır, geri kalanlar nankör,
Bilmem nerelerinden, çıkmış olsa da terin,
Seni görmez gözleri çünkü onlar bakar kör.

Zalim insan olmayı, yakıştırmaz kendine,