Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

ELDEN SANMAYIN
Kimse bana halimi, sorup durmasın,
Benim halimden ancak, yaşayan anlar,
Ben yanmışım ataşa, kimse yanmasın,
Yüzümü terk etmiş, damarda kanlar.

İslamın adaleti,insanlığı bilmektir,
Aklında artniyeti, kesinlikle silmektir,
Ön yargıyı terk etmek, insan olma erdemi,
Kendine isteneni, ele de dilemektir.

Denmiş ki; el eli yıkar,
Elde döner yüzü yıkar,
Yüzü kimse yıkamazsa,
Eli yıkayanlar bıkar,

Sakın ola sanmayasın, tecrübeler beleştir,
Az da olsa empati yap, sonra beni eleştir.

Eridim bittim derdimden,
Ölüyorum kederimden,
Ayrılık yaktı canımı,
Yaram kanıyor derinden,

Derinden yaram derinden,

EKTİĞİM

Coşkun sular gibiydim, gayrı ben de duruldum,
Sanmayın yüreğim yok, hala yanmakta gönlüm,
Zembereğin ömrü var, ona göre kuruldum,
Dağılacak zemberek, ona bağlandı ömrüm.

Aşkı bulan biliyor,
Kavuşmayı diliyor,
Aşkı için yerlere,
Baş vurup eğiliyor.

Zulme rıza gösterme, zalimlerden olursun,
Er veya geç mutlaka, cezasını bulursun,
Kibirle yaşıyorlar, zulümde ısrarcılar,
Mazlumun gözyaşında gün gelir boğulursun.

Zalimin ibadeti, kendisine tapmaktır,

İnsan olmanın gereği,
uyarmak gerek yüreği,
Dil ne söylerse söylesin,
Dilin yürektir eleği,................İNSANİ

Zaman sabun misali, kaymakta elimizden,
İnancımız ne ise, dökülür dilimizden,
Geldik ve gidiyoruz, kayıtlarla beraber,
İnsan gibi yaşarsak, razı olur el bizden.