Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Hala gözlerimin önünde, o masum bakışların,
Yaralar açtı yüreğimde, acı haykırışların,
Belleğimde saklı duruyor, kayıtlı nakışların,
Sensiz mutlu olamıyorum, söyle ne yapayım yar,

Ne yapayım ne yapayım, söyle bana ne yapayım,

Mübarek geri döndü,
Arap baharı söndü,
Dökülen bütün kanlar,
Deyin neye ödündü.

Ah bilebilsem dostlarım, ben nerede yanlış yaptım,
Doğru yolumda giderken, hangi eğri yola saptım,
Benim çektiğimi bir ben, bir de yaratan biliyor,
Ben sineği incitmezken, sandılar ki ben kasaptım..

Eğer yanlış yolda isem, ne olur sizler uyarın,

NENNİ DERİM

Uyu dedim yavrucuğum,
Seni uyutmaya geldim,
Uyu güzel tomurcuğum,
Ben de uykuya belendim.

Telefona adımı, aşkım diye yazmıştın,
Parktaki koca koca, ağaçlara kazmıştın,
Resmimi de boynuna, kolye diye asmıştın,

Söyle ne oldu sana, neden sırtını döndün,
Mektubunda demişsin, benim için sen öldün.

Ne olursun al beni al dizinin dibine
Muhtacım inan senin gülümseyen yüzüne
Toprakla su misali öylesine hasretim
Dünden daha muhtacım seviyorum demene

Böyle sessiz sedasız, nasıl da çekip gittin,
Gidişinle sen beni, böyle derbeder ettin,
Sanki benim ruhumu, alıp canımdan çektin,

Ne olursun geri gel, ben sensiz ne yaparım,
Bilmez misin Allahtan, sonra sana taparım,

Ne mutlu ki insanım,
Ne paşayım ne hanım,
İnsan için yanmazsa,
Çürümeli sol yanım.

İnsanı insan bildim,

Allah duyan ve bilendir,
Geçmişi ve geleceği,
Herkesin bir bir bellidir,
Nerde nasıl öleceği.

Ne Yunus ne Mevlana, ne de Şahı Nakşibent,
Hep Hakka çağırdılar, olmadılar Hakka bent,
Rıza-i ilahiye, davetti çabaları,
Kurtuluşumuz için, uzattılar bir kement.