Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Her insanın yüreğinde, mutlaka bir boşluk vardır,
İnsanoğlu bu boşluğu, doldurmaya hep adaydır,
Tatmin edemez hiç bir şey, onun bir kaynağı vardır,
Yürek Allahın evidir, başka sevgili zarardır,

Sözü olan söylesin, benim var söyleyeyim,
Bilmeyenler öğrensin bırakın öğreneyim,
İnsanlığa borcum var borçlu ölmek istemem,
Güzel şeyler yazarak, borcumu ödeyeyim.

İnsanoğlu İslam fıtratı üzerine doğar
Şeytan nefse hoş gelen şeyleri önüne yığar,
Uzaklaşmaya başlar, hakikat ortamından,
İman zayıflatılınca nefis fıtratı boğar.

Unutursun demiştim, görmeyince yüzümü,
Neden gülüp geçmiştin, sana dediklerime,
Duymak istememişsin, selamımı sözümü,
Yoksa inanmadın mı, şu yanan yüreğime,

Unutmayı gerçekten, böyle kolay mı sandın,

Beni böyle boynu bükük gözü yaşlı bıraktın ya
Sana mı kalacak sandın şu kavanoz dipli dünya
Eken ektiğini biçer, söyleyen hiç olmadı mı
Unutma ki bitecektir, bitmez sandığımız rüya

Allahı bir biliyorsak, bire doğru koşmalıyız,
Bir'in emir yasağına, hiç eksiksiz uymalıyız,
Her kim Allah bir diyorsa, kapıları açmalıyız,
İhtilafta değil elbet, ittifakta durmalıyız,

Ayağımızdan kaymakta birer birer basamaklar,
Kayda geçmez mi sanmıştın, o küçücük kaçamaklar,
Unutma ki günahları, yalnızca tevbeler paklar,
Bırak oyunu oynaşı, geç kalmadan tevbeye gel.

Mecnun diye biri yok,
Leyla mecnun eyledi,
Leylayı gördü amma,
Leyla değilsin dedi,
Kays mecnun olanlara,
Bir ders vermek istedi

Ben seni sevdim sen, elleri sevdin,
Sana güvenmişken, beni terk ettin,
Ne sorduysam bana, cevap vermedin,
Sesim çıkmayınca, aptal zannetin,

Bırak artık beni, bırak yakamı,

Sıcaklığın yansıdı,
Üşüyen yüreğime,
Resmini nakşetmişim,
Gözümün bebeğine,

Sen sen her şeyimsin sen,