Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Bahar gelmiş diyorlar,

İçim kışı yaşıyor,

Sayabilsem derdimi,

Diyarbekir oksijendir bedenime,
Onun sevgisi yerleşmiş ta genime,
Kim vazgeçerse geçsin Diyarbekirden,
Ben vazgeçemem Allahıma dinime.

BEN SUSTUM

Katran karası geceler, yıldırımlarla yarıldı,
Ben geceye gece bana, korkup titreyip sarıldı,
Uyku karaborsadaymış, bilmem ki neden darıldı,

Bedeni kadeh yapıp, içine bakakaldım,
Boş kadehin içini, aşkın ile doldurdum,
Yalnız seni tanıdım, sende kendimi buldum,
Aşkını yudumladım, aşkınla sarhoş oldum,

Geçmezsen benliğinden, sarhoş olamazsın sen,

Ben sevdadan anlamazdım, bana öyle bakmasaydın,
Dumanım arşa çıkmazdı, yüreğimi yakmasaydın,
Böyle mecnuna dönmezdim, sen karşıma çıkmasaydın,

Kör bir kuyuya düşmüşüm, elim tutup çeker misin?
Gönlümü sana bağladım, yarim diye sever misin?

DARILMIŞ

Gönlüm benden darılmış, gitmiş sığınmış dağa,
Bedenim gidişiyle, döndü virane bağa,
Bu tavır konulur mu, söyleyin hiç bir sağa,

Bencillikte ben putu,en kutsal sevgilidir.
Sevdiği her ne varsa, yalnız ben'in gülüdür.

Onu benden almayın
Beni onsuz koymayın
Halimi hiç sormayın
Ben kendimde değilim

O benim arkadaşım

Ben İnsanım

Ben beyaz,ben sarı ya da zenciyim

Dünya denizinde ben bir inciyim

Daha iyi bilirsin
Beni bana bırakma
Sen her zaman dirisin
Bebi bana bırakma

Nefis şeytan kardeştir