Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Jımıra dıben dine,
Ki dıbe, vana kine,
Ev kı mıra din dıbe,
Ez zanım mı ne dine.

Siverekten, Siverekten,
Kervan geçti Siverekten,
Bir kız gördüm karakaşlı,
Tutuldum ona yürekten,

Ya kimseye söz verme, ya sözünü tut,
Konuşursan sözü gediğine oturt,
Kötülüklere iyilikle cevap ver,
Sana yapılan kötülükleri unut.

Sanmaki yalnız Müslümanlar ölmektedir
Sanmaki yalnız müşrikler gülmektedir.
Ölüm her canlı için mukadder
İnanan her mümin böyle bilmektedir.

Ne olursun dinle beni, üzerime gelme yeter,
Öyle bir derde düştüm ki, senin derdinden de beter,
Gösterdiğin tavırların, beni senden öte iter,
Bülbülden haberim yoktur, tüm baykuşlar bana öter,

Bırak kendime geleyim, yarama merhem süreyim,

Üzümü hebbeledım,
Derslerimi belledım,
O yar benden saklandı,
Ben onı sobeledım.

Dalda üzüm sallani,

Ninni desem de uyutsam
Aç açık nasıl yatırsam
Gurbetten baban çağırsam
Ninni ninni canım ninni
Ağrıyor sol yanım ninni

Sadaka üç beş kişi,
Sadaka milyon kişi,
Bilmem kim durduracak,
Söyleyin bu gidişi.

Fakirin istediği, bir lokma azık,
Birileri atmakta, bunlara kazık,
İnsan görünümünde, dolaşmaktakar,
Şeytanla yarışırlar, yazık ki yazık.

Anayasa,
Yasaların anası,
Nereden gelmektedir,
Bu yasanın mayası,
Bilinmelidir ki,
Bu elbette halkın şurası,