Sinan'ım Şiiri - Uğur Turgut Ilgar

Boynu bükük kaldı körpe balalar,
Kahpe pusu kârın mıydı, Sinan’ım?
Baban çocuk gibi çöktü, ağladı,
Bunlar bize reva mıydı, Sinan’ım?

Ateş oldu, düştü gönül evime,
Anan saçlarını yoldu, ağladı.
Bu ateşi söndüremez boran, kar;
Sahte dostlar belli oldu, Sinan’ım.

Kör bir kurşun seni vuran,
Davaya lekeyi çalan,
Hiç utanmıyorlar da ulan,
Arsızlığı şan etmişler, Sinan’ım.

Çukurambar yanasın, yıkılasın,
Issız, sessiz, bir başına kalasın.
Kurusun toprağın, çöle dönesin;
Kanı toprağına aktı, Sinan’ın.

Madem gidiyorsun ulu Han’lar diyarına,
Selam götür bizden de o ulu Hakanlara.
Bir gün biz de geleceğiz yanına;
Yattığın yer incitmesin seni, Sinan’ım.