Başbuğum Şiiri - Uğur Turgut Ilgar

Bir milleti uyandırdı, derin uykudan,
Bir Bozkurt uludu Tanrı Dağından.
Kürşad gibi nara atıp ardından,
“Ya istiklal ya ölüm!” dedi başbuğum.
Türk’e kutlu zafer verdi başbuğum.

O’na inandı, yürüdü millet ardından.
Koca Seyit, Kara Fatma, nice kahraman
Cepheye mermiyi taşıdı anam.
“Ya istiklal ya ölüm!” dedi başbuğum.
Türk’e kutlu zafer verdi başbuğum.

Zekasını Bilge Kağan’dan almış,
Heybeti ulu Fatih’ten mirasmış.
Timur gibi, Mete gibi inanmış.
“Ya istiklal ya ölüm!” dedi başbuğum.
Türk’e kutlu zafer verdi başbuğum.

Türk’ü derin kuyulara attılar idi,
İçeriden, dışarıdan sardılar idi.
Yurdu dört koldan kuşattılar idi.
“Ya istiklal ya ölüm!” dedi başbuğum.
Türk’e kutlu zafer verdi başbuğum.

Düşmanların bile seni örnek aldılar,
Önünde eğildi nice ordular.
Damarında akan kandan korktular.
“Ya istiklal ya ölüm!” dedi başbuğum.
Türk’e kutlu zafer verdi başbuğum.

Bugün her şeyini sana borçlu olanlar,
Emaneti, babasının malı sananlar,
Senin heykelinden bile korkarlar.
“Ya istiklal ya ölüm!” dedi başbuğum.
Türk’e kutlu zafer verdi başbuğum.

Ilgar’ım, bacım, gardaşım ile,
İzinde yürümek şereftir bize.
Yürüyeceğim dimdik, ölüm gelse de yine.
“Ya istiklal ya ölüm!” dedi başbuğum.
Türk’e kutlu zafer verdi başbuğum.