İki kelam laf edecek kimseyi bulamayınca
Üç beş saat için ödünç, aldım kendimi kendimden
En yakın dostların bile vaktini çalamayınca
Eşe dosta çaktırmadan, çaldım kendimi kendimden
Selam verdiğim insanlar cevap bile vermeyince
Bir insan evladı gelip şu kapımdan girmeyince
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta