Bir şiir yazmak düşüncesi benim irademle doğmaz, inan bana, şiirin de bir zamanı vardır. Ben çağırmam onu. Beklemem kapının önünde “ne zaman geleceksin” diye. O gelir. Bir sabahın erken saatinde, bir akşamüstü güneşinde, ya da gecenin kimsenin bilmediği bir yerinde... Gelir ve oturur içimin en sessiz köşesine. Tam da insanın kendine bile söyleyemediği bir sözün boğazında düğümlendiği yerde. Bazen tek bir kelimedir sessizliği yaran. Bazen bir yüz, uzakta kalmış bir memleket, bir dostun sesi, bir çocuğun gülüşü, ya da haksızlığa uğramış bir insanın suskunluğu... Ve birden içimde bir şey kâğıda doğru yürümeye başlar. Ben yalnızca bir kâğıt açarım. Kalemi elime alırım ve beklerim. Çünkü şiir, yazılmak istediği vakit insanın elini kullanır. O zaman anlarım: Bazı dizeler düşünülmez, yaşanır. Bazı şiirler yazılmaz, insanın içinde büyür. Bir ağacın toprağın altında köklerini büyütmesi gibi... Ve günü geldiğinde çatlatır sessizliği. Çünkü her şiirin bir vakti vardır. Her suskunluğun bir sözü. Her insanın içinde henüz söylenmemiş bir şiir... Benimki de kendi zamanını bekler. Ve vakti geldiğinde ben değil, şiir konuşur. Muhsin Yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 21:09:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!