Şiirdir Konuşan Şiiri - Kasım Kobakçı

Dil böyle başlıyor akılda demek,
Harfler dökülüyor, ne büyük emek.
Yazmak budur işte; acı bir yemek,
Kalemin ucunda bitiyor nefes.
*
Cümleler yürürken adımlar hep sert,
Kurallar yastayken, virgüller de dert.
Satırlar hizalı, biçimler pek mert,
Yankıdan ibaret sesin, ey heves.
*
Boş bir kağıt gelmiş, nehirden yüzüp,
Üst dilin aslından gerçeği süzüp.
Anlamın dışından bağlamı üzüp,
Metindir konuşan, gerisi kafes.
*
Kızıl ışıkları yanan satırlar,
Anlamı taşıyor yorgun katırlar,
Eski isimleri nasıl hatırlar?
Bu dilsiz dünyayı düşünmek abes.
*
Ağıt aman ne ki, kurallar varken,
Zaman kipi bizi gece yorarken.
Fiiller sözlükten hesap sorarken,
Dildedir yalnızca aranan adres.
*
Bir davul çalsa da bitse bu kurgu,
Parçalanıp gitse metinden vurgu.
Kelime üstünden yapılsa sorgu,
Okuyanı yazanı, bilir herkes.
*
Senin adın belki öbür yüzdedir,
Gerçek anlam yine başat sözdedir.
Şiirde kanayan ateş özdedir,
Düşünce deryası ne kadar enfes.
*
Noktayı koymadan bitmez bu oyun,
Üst dilin önünde eğilir boyun.
Siyahın içine beyazı koyun,
Şiirdir konuşan, sustu bak her ses.