Ben uzaklaşıyorum.
Ben , ben âdeta kayboluyorum.
Ayaklarıma söz geçiremiyorum,gidiyorlar.
Etraf kararıyor,
Bulanıklaşıyor simalar.
Aklım karışıyor.
Geleceğe atıftır şu mektuplarım.
Aidiyetsiz bir zamandayım.
Neslimin en uzağındayım,
Gençliğin en ihtiyarıyım.
Topal bacağım ve titrek ellerim,
Ürkek ruhum ve bezmiş bedenim.
İyiliğin kalmadığına inanan insanlar,
Birkaç çiçeğin fayda etmediği zamanlar,
Merhametten delice kaçanlar,
İşte bunlar benliğimi sarsanlar.
İçinin ateşi hiçmi dinmez insanın?
Boğaza karşı bir rüzgar gözlerimi yaşarttı,
Ardından esiri olduğum şehirle bakıştım.
Yıllarca tutsak etmişti beni kendine.
Kız kulesini düşünerek uyuyor,
Dalgaların hayali sesiyle uyanıyordum.
Ama hiç görmemiştim şehrimi,
Haykırarak başlanılan bir hayat için,
Belki de gülmeyi istemek fazlaydı,bilemedim.
Ellerimden akan kan damlalarını, hiç silmedim.
Zaman hırpalıyor insanı.
Siyah gülleremi mahsus, bir tek mekânı?
Bu bir cezamı bize?
Bütün bu günahlarımıza.
Kelepçeler ellerimizi keserken,
Avazımız çıkana kadar,
Boğazımız yırtılana kadar bağırırken,
Kelimeler titrerken ağzımızda, diyoruz:
Bazenleri kalbimin atışını duyamadığım zaman
Korkuyorum,belki de yaşamıyorum diyorum kendime.
Ne kadar göğsüme bastırsam da hissedemiyorum.
Korkuyorum,belki de ölüyorum diyorum kendime.
Ama insan ne kadar uğraşsada içindeki o
Yaşama hissi yoksa , zevk vermiyor bu dünya.
Ya yaşarken öğreniyorsun,
Ya da ölürken hatırlıyorsun.
Tepeden tırnağa mağdur ve pişmanken,
Zaman akıp gidiyor darağacına,bitiyor....
Ve en sonunda;
Artık tamamen sessiz,
Tan yerine bakakaldım,
Çıkmadı bugün güneş.
Eskisi kadar parlak değil,
Artık bu bir süreç.
Hangisi daha fena ?
Hadi gel de sen seç.
Gençliğini yok sayan,
Gözleri hep uzağa bakan.
İnsanları tanıyamayan,
Birkaç duvarla oturan.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!