Onursuz, omurgasız müteşairlerden uzakta...
Çölde bir gül bahçesine ömrünce bahçevan,
Ve gönlünce tarumar oldun,
Yandıkça aydınlattın geceyle sararmış yüzleri.
Kendine daima bir çilehane,
Cemiyete hep bir umut aşısıydı asil kalemin...
Evliya yüreğinden dökülen,
Dervişane mumlara hasret şimdi cümle fidan,
Kevserde buluşuncaya dek,
Buluşmalar maveraya özlemle miras kalmıştı.
Hû desin canlar sonsuzun zerreleri adedince,
Ne dem baki ne gam baki ey!
Aşkın haykırışıyla Hû, Hû, Hû...
Şair Bilal Yavuz
Kayıt Tarihi : 16.11.2022 13:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Üstad...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!