Sezai Güler Şiirleri - Şair Sezai Güler

Sevmiyorum pazar günlerini
Ne gün doğarken ne batarken
Geçmiyor gün, gözbebeklerim aşkı görmüyorken

Yeni değil, hiç sevmedim ki
Ne gençken ne de yaşlanırken

Sen çok yaşa olur mu?
Kalanlarım da bil tek tek senindir
Bir gün çark etsen de, hani bir vakittir
Seninkini gözün görmese de benim gibi
Çok yaşa yine de, gönlündeki kalbimi sevindir...

Yaşa ömrünü, ömrümü
Al senin olsunlar, vallahi, kalben
Günlerine kat damla damla her bir günümü

Yaşa ömrünü, ömrümü
Çay bardağına iz olsun dudakların bazen

Bir kadın var, yürek derinlerimde yaşıyor
Dilim lâl olsa da, elime o kadını anlattırıyor.
Öyle bir canandır ki o
Kâh mutluluğundan
Kâh hüznü sılasından
Sevdasını gözyaşlarımla sulatıp büyütüyor…

Şerefesiz, minaresiz, camisiz içim dışım
Kullara en çok cumalarca sevap açmış selâlar
Bense kulluğuna Allah'ın her günü şiirler yazmışım
Allah büyük niyazlara kulak verir, halden, tövbeden anlar
Ya sen? Ne diller döktüm ak boyumca, mısralarca yanılmışım...

Bazen cinayetler huzur verirmiş katiline
Ben öğrendim, artık seninde hep aklında olsun
Huzur da mutluluğu getirir beraberinde, biliyorsun
Peki, ya sen? Mutlu musun?
Ne de olsa sen yarım asır sonra atan bir kalbi boğdun...

Bir kadın sevdim, geçmiş zaman
Kalbi ekose, gözlerinde benekleri ışık, puantiyeli balonlar uçan
Bir kadın sevdim, geçmiş zaman
Saçları kıvır kıvır, dili pamuk şeker, hayata coşkulu neşe katan
Bir kadın sevdim, geçmiş zaman
Çocukluğu deli fişek, gençliği sır, kaf dağının ardında yaşanan

İki can içim, yarenim, ikisi de ömrüm kadar eskim
İki dost, iki arkadaş, iki olmazsa olmazım bildiğim
İki can yarımım, biri yüreğimde yaram biri ciğerim
Yaş kırk sekizdi, biri bir izmarit gibi söndürdü beni
Yaş kırk dokuz, birine ben bir dumanda veda ettim...

Yoruluyor insan, gecelerden gündüzlere dönüşleri saydıkça
Gözlerin yoruluyor, buz aydan sonra sarısı safran güneşlere baktıkça
Ya kulakların? Birinden giren öbüründen çıkmıyor arkandan konuşulunca
Geceler de uzuyor galiba, uykularının zaman dilimi sanki yıl, hatta asırlarca
Acıkmıyorsun, yemeden içmeden kesiliyorsun, aşkça, lokmalarca yudumlarca
Bir de adımların yavaşlıyor, kolların ağırlaşıyor, can yükünü her taşımaya çalıştıkça

Bilmem nedendir, yaşlandıkça neler çıkıyor
Çoktandır yudumsuzum belki de ondan oluyor
Birden bire burnuma buram buram kahve kokuyor
Her ne hikmetse o kokuda da aklıma hep sen düşüyor
Fal da bakmıyorum artık gönlüm de hadi hayırlısı demiyor
Çünkü ne zaman aklıma sen düşsen kalbim ne dilerse o oluyor...