Sevmiştim Seni be Şiiri - Rasimin Gönül ...

"Sevmiştim seni be!" diye yankılanıyor
taş duvarların arasında gırtlağım.
Avuçlarımı patlatırcasına vurduğum masada
masum bir ah kalmadı artık.
Sen hangi iklimin soğukluğunu taşıdın da
tek kalemde sildin üstümüzü?
Bütün emeğimi, gecemi gündüzüme kattığım
o karşılıksız hürmeti,
bir çöp gibi yol kenarına fırlatıp
arkana bile bakmadan yürüyüp gittin.
Yazıklar olsun
o verdiğim değerin her bir kırıntısına!

Gözümün içine bakarak
yalanlar dizmişsin meğer o süslü cümlelerle.
Ben senin her adımında bir mucize ararken,
sen kaçış planları çiziyormuşsun.
Gözünün bebeğine sakladığım
o dokunulmaz inancı yıktın geçtin.
Sırtıma sapladığın bu ihanet bıçağını
çekip çıkarmaya bile tenezzül etmiyorum;
bıraktığın yara,
senin ne kadar ucuz bir sahtelikten ibaret olduğunu
hatırlatsın bana.
Sana harcadığım her saniyeye,
gösterdiğim her sabra yazıklar olsun!

Neydi senin bu doymak bilmeyen,
arsız kibrin?
Ben seni başıma taç yaparken, s
en ayaklar altına almayı seçtin bu duru aşkı.
Öyle bir gittin ki,
arkanda bıraktığın yıkıntı bile
senden daha gururlu duruyor.
Seni adam yerine koyup
yüreğimin en baş köşesine oturtan
kafama tüküreyim!
Ne bir veda cümlesini hak ettin
ne de arkandan dökülecek
tek bir damla gözyaşını.
Sen sadece kendi bencil dünyanda
kaybolmaya mahkûm bir gölgesin artık.

Hesabı sorulmayacak mı sanıyorsun
bu çalınan gençliğin, boşa giden umutların?
Sanma ki bu ah yerde kalır,
sanma ki yanına kâr kalır
bu vicdansız kaçış.
Ben bu enkazın küllerinden yeniden doğarım da,
sen o çamurlu ruhunla nereye sığınacaksın?
Kapımı çalsan bir gün,
diz çöküp yalvarsan bile
yüzüne bakacak gözlerim yok sana.
İçimdeki o tertemiz sayfayı lekelediğin için,
seni hayatıma aldığım o güne lanet olsun!

Şimdi al o sahte tebessümlerini,
o bomboş vaatlerini
kaybol gözümün önünden.
Adını bir daha ağzıma alırsam,
dilim kurusun bu nefretin ateşinde.
Sen terk etmedin aslında,
sen kendi sığlığında boğulup gittin yalnızlığınla.
"Sevmiştim seni be!" haykırışı son çizgiydi,
bitirdi içimdeki sana dair ne varsa.
Senden geriye kalan tek şey:
kocaman bir tiksinti ve
zerre kadar pişmanlık duymayan bir öfke!