İzmir de bir nisan sabahı....
Düşümden senle uyanıyorum.
Anımsıyorum.
Kordonda gün batımını izliyorduk sen, ben, diğerleri..
Solundaydım yine. Göğsüne yaslanmış güneşi izliyordum
Sense beni…
Ben de seni izliyordum sevgilim..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta