Sevgi dedin Bir kelime sandılar. Oysa ben gördüm; Kainatın nabzı, O görünmez cevherle atıyor. İnsan, Bir damla aşkla dirilir bazen; Bir sıcak bakış, Bir merhamet dokunuşu, Kırık ruhların en derin yarasına Şifa olur. Ey insan! Sen kendini unuttun. Aynalara yalnız yüzünü gösterdin, Ruhunu göstermedin. Kalbinin kapısında bekleyen sevgiyi Bir ömür misafir sandın. Bilmez misin? İçinde uyuyan bir derviş vardır senin; Sessizce dua eden, Sessizce iyileştiren… Bir bilge saklıdır göğsünün karanlığında, Sen dünya gürültüsüne aldandığın için Sesini duyamazsın. Maddeye eğilmiş başlar gördüm; Altına secde eden eller… Ve o ellerin arasında Kuruyup giden merhametler… Habuki insan, Kendini sevmeyi öğrenince Rabbin rahmetini daha iyi anlar. Çünkü sevgi, Göğe açılan en gizli merdivendir. Bir çiçeğe bak… Toprağın sabrıyla büyür. Bir ağaca yaslan… Sessizce huzur verir. Doğa dediğin, Allah’ın sevgiyi dile getiriş biçimidir belki de… Ey gönül! İçindeki nuru uyandır. Karanlığı suçlama artık. Bir kandil de sen yak. Göreceksin; Sevgiyle yürüyen insanın Yükü hafifler, Ruhu berraklaşır, Ve hayat dediğin çetin yol bile Bir dua serinliğine dönüşür… Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 22:45:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!