Sevemedim Eylülü

SEVEMEDİM EYLÜLÜ

Sevmiyorum eylül’ü, adın düşüyor,
Rüzgâr saçlarında kalmış sanki.
Bir yaprak kopuyor dalından her gece,
Benim içimden bir parça kopar gibi.

Sevemedim senden sonra bu mevsimi,
Her sokak başında gözlerin bekliyor.
Geçtiğim kaldırımlar seni soruyor,
Şehir susuyor da içim söylüyor.

Her sonbahar ellerim cebimde benim,
Ellerin üşümesin diye değil;
Kendi ellerimi saklıyorum senden,
Yokluğun dokunmasın diye tenime.

Bir rüzgâr esiyor, saçların geliyor,
Kokun değiyor eski yaralarıma.
Ben seni unutmaya çalıştıkça,
Sarı yapraklar düşüyor avuçlarıma.

Takvim yaprakları düşüyor önümden,
Her biri senden kopmuş bir veda.
Kimi bu mevsimi sever, ben kaçıyorum,
Çünkü sen varsın sararan her yaprakta.

Biliyor musun, bazı ayrılıklar ölmez,
İnsanın içinde ev kurup bekler.
Ben seni kaybetmedim, içimde eksildim,
Senden sonra kendime dönemedi yüreğim.

Ben seni unuttum sanıyordum,
Meğer her sararan yaprakta yeniden kaybetmişim.
Senden sonra hiçbir mevsim bana ait olmadı,
Sen gittin… Ben kendime bile dönemedim.

Suskun Şair Fazlı Acar