Saat gecenin üçünü çoktan devirmiş yine,
Ağır bir sis çökerken yedi tepeli şehre.
Karaköy’den Üsküdar’a uzanan o karanlıkta,
İlk vapurun yakamozu titriyor uzaklarda.
Sönmeye yüz tutmuş ama kül olmayan anılar,
Dışarıda ince yağmur, gökte hüzünlü martılar...
Gecenin sessizliğini yırtar gibi çığlıklar,
Sanki yarım kalmışlığımıza ağlar bulutlar.
✨✨
Yine aynı yerdeyim, Boğaz’ın tam kıyısında,
Rüzgâr camları döver eski sabahçı kahvesinde.
Köşedeki aşınmış o tahta sandalyede,
Buharı tüten bir çay, ince belli kadehte.
Küllükte birbirine eklenmiş yarım izmaritler,
Dışarıda sahili döver hırçınlaşan dalgalar.
✨✨
Bu kadim şehrin martıları bile ezberledi,
Ayrılığın ağır yükü göğsümüzde nişandı.
Kimisi kalabalıktan kaçıp buraya saklandı,
Kimisi yürek sızısını sulara gömmeye vardı.
Biz ne sevdadan kaçtık ne dertten şikâyet ettik,
En sert poyrazda bile kök salıp dimdik dikildik.
✨✨
Şimdi kim bilir şehrin hangi yakasındasın,
Hangi rüyanın, hangi hayalin peşindesin?
Belki çoktan unuttun bu ıslak sahilleri,
Martılara simit attığımız masum günleri.
Olsun, canın sağ olsun; ne bu şehre yenildik,
Ne de gidenin ardından bir gün boyun eğdik.
Sen karşı kıyıda, sıcak yatağında uyurken;
Biz Boğaz ayazında sevda nöbeti tutarken…
✨✨
Bak, Kız Kulesi’nden gökyüzü yavaşça ağarıyor,
Martılar bir bir göğe doğru havalanıyor.
Gece bitiyor dostum, ama kavgamız bitmiyor,
Biz yine yıkılmadık, yüreğimiz ayakta duruyor.
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 23:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!