Sevda Ateşi Şiiri - Yorumlar

Bir kıvılcım düştü önce, ruhun o sessiz ve ıssız kıyısına,
Karanlık bir perde gibi yırtıldı, gün doğdu ömrün ilk sayfasına.
Bu öyle bir yangın ki; ne genzi yakan dumanı var, ne savrulan külü,
Sanki her alev bir yaprak açıyor, gönül bahçesinde bin bir renk gülü.

İçimdeki bu har, bir yok oluş değil; yeniden var olmanın sancısı,
Geçmişin tüm gölgelerini silen, geleceğin en parlak habercisi.