Bir kıvılcım düştü önce, ruhun o sessiz ve ıssız kıyısına,
Karanlık bir perde gibi yırtıldı, gün doğdu ömrün ilk sayfasına.
Bu öyle bir yangın ki; ne genzi yakan dumanı var, ne savrulan külü,
Sanki her alev bir yaprak açıyor, gönül bahçesinde bin bir renk gülü.
İçimdeki bu har, bir yok oluş değil; yeniden var olmanın sancısı,
Geçmişin tüm gölgelerini silen, geleceğin en parlak habercisi.
Bir türkü yak...
Yanık bir türkü yak
Hüznünden kainat ağlasın
Beni anlatsın
Sen ol nağmelerde
Yankılansın dağ doruklarında
Devamını Oku
Yanık bir türkü yak
Hüznünden kainat ağlasın
Beni anlatsın
Sen ol nağmelerde
Yankılansın dağ doruklarında




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta