Sessizliğim Şiiri - Gökhan Gülle

Bazen bir insan seni terk etmez.

içindeki bütün ışıkları kapatıpda gider.

Geriye ne öfke kalır ne umut...

Meğer insan,

Birini kaybedince değil,

Ona sarılacağı ihtimali öldüğünde

yalnız kalırmış.

Aynı gökyüzüne bakmak

Aynı hayali kurmak değilmiş.

Beni öldüren gidişin olmadı...

Arkana bile bakmadan

Beni yaşamak zorunda bırakmandı.

Senin aşkın değildi sadece içimde kalan.

Faili de sendin

Maktulü de bendim.

Ve bu cinayetin

Hiçbir zaman bulunmayacak bir tanığı vardı:

"SESSİZLİĞİM"

Sustukça büyüdü yokluğun;

Küllerin bile kalbime kök saldı.

Şimdi her gece

Kendi kendime mahkûm bir yargıcım.

Suçlu da benim,

Tanık da benim,

Cezayı çeken de benim...

Senin suçun sevmemekti.

Benim suçum ise

Sana ömrümü emanet edecek kadar

Güvenmekti...

İnsan bazen sevdiği kişinin değil,

Kendi kurduğu hayallerinin cenazesini kaldırıyormuş.

Ben...

hâlâ o mezarın başındayım.

Üzerinde ne bir isim yazıyor,

Ne de bir tarih...

Çünkü orada yatan sen değilsin.

Orada yatan, sana inanmış zavallı kalbim..