Hayatı görmeden tanıyamazsınız!
Bazen ayrılık değildir insanı susturan,
söylenecek sözlerin artık bir yere varmayacağını bilmekmiş.
Sen gittin sanıyorlar.
Ben de öyle söylüyorum soranlara.
Oysa insan, birini hayatından çıkarınca
Ben doğarken unuttum çocuk olmayı, anladın mı?
Toprağa düşen yağmur damlası gibi,
her zerremde bin yıllık bir kederle gelmişim dünyaya.
Kırk yamalı bir ömrün
Bir odanın içinde değilim artık,
sanki zamanın içinde bekliyorum.
Sen karşımda yatıyorsun.
Git hadi.
Heybemde sana vereceğim
ne bir avuç sevgim,
ne de bir damla gözyaşım kaldı.
Tükettiğin yarınlarımı
Kendi yarama kendim merhem oldum
Adını anmadan gecelerle doldum
İçimde susturduğum bir fırtına oldun
Dönme… Mahşer gününde görüşürüz
Kalbimden söküp attım izlerini
Bazen bir insan seni terk etmez.
içindeki bütün ışıkları kapatıpda gider.
Geriye ne öfke kalır ne umut...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!