Sessiz yorgunluk Şiiri - Ümit Sami Yaşar

İnsanın her zaman kemiği, eti yorulmaz,
Bazen bir bakışın eksikliğinden yorulur.

Ben senin yüzünde saklı bir ülke aradım;
Sınır tellerinde, uçsuz bucaksız gözlerim yorulur.

Karşılıksız sevmek, iklimi unutulmuş bir kentte
Aynı treni iki ayrı garda, raylara düşen karda beklemektir.

Kulağım sesinin yankısına, avcum sıcaklığının külüne küs;
Bir bardak çayın dumanında rengin, buğusunda adın yorulur.

Yataktan bir enkaz gibi kalkar sararan akşamüstleri,
Ruhunu dokunsan çekilecek bir küstüm otu gibi kapatır gece yine.

İnsan en çok kalabalık gürültülerde ilmek ilmek eksilir de,
Uzaklığı, soğutulmuş bir atkı gibi kendi boynuna dolayarak kalır.

Kilitli kapıların arkasında biriken toz birikir içimde,
Her sustuğun harf, göğsümde taşlaşan yeni bir patika.

Ne senin gelmeye vaktin var bu ıssız istasyona,
Ne de benim bu yorgun rayları tekrar döşemeye mecalim...