Sessiz Umut Şiiri - Seyrani Göl

Umut,
dilin ucunda yarım kalan
bir tat kadar güzeldi,
ama yüreğin gibi de tutulmayan bir şeydi.

Gelmeyeceğini bildiğim bir sesi
her sabah yeniden
duyacakmışım gibi bekledim.

Gün,
rengini yitirdi kızıl ufuklarda;
gözlerim paslı bir cam gibi
yalnızlığa baka baka karardı.

Zaman,
beni tanımayan bir yabancı
gibi yanımdan akıp geçti.
Konuşmadım,
kelimelerim yorgundu.

Sustum...
Sustukçada
içimdeki gürültü eksilmedi.

Bir şey kırıldı içimde
tam da ne olduğunu bilmediğim;
belki bir inanç,
belki de bir alışkanlıktı.

Şimdi,
beklemekten kalan bu boşlukta
yokluğun değil
kendi sesimin yankısı var.
S.GÖL