Sessiz Özür Şiiri - Münzevi

​Tutsağım ben bu aşka.
Müphem bakışların, upuzun saçlarına.
Belki kalbin soğudu bana,
Anlamsız ve zamansızca.

​Anladım, kendince savaştasın.
Ama ben değilim düşmanın.
Yine de eğer bensem düşmanın,
Ben sana çoktan tutsağım.

​Hoş muydu söylenenler?
Ardından dilediğim özürler,
Çaresizliğim ve pişmanlığım
Senin için artık elzem.

​Aklımda sadece sen.
Yalanlarını bir kez daha söylesen,
Bî-gümân inanırdım sana.
Gözlerime biraz olsun baktığında.

​Çöktüyse güne karanlık,
Ve kalmadıysa aklın birinde,
En azından bir salise
Düşle beni, seninle birlikte.