Sessiz Kabir Şiiri - Mehmet Kuntbilek

**EY SESSİZ KABİR**

Ey sessiz kabir, ey mahzun mekân,
Söyle, nerededir o can-ı cihân?
Bir vakit gül idi gönlümde nihân,
Şimdi toprak olmuş, ey Rabb-i Rahmân…

Ah… ne hazindir bu ayrılık,
Ne bitmez gecedir bu karanlık…
Bir ömür sevdayla geçen hayat,
Bir anda dönüştü derin bir firak…

Gördüğüm hakikat midir, yâ İlâhî?
Yoksa bir rüyâ mıdır bu siyahî?
Dün yanımda idi, bugün toprağın altında,
Bıraktı beni bu sonsuz hicrânla…

Ey kabir, ey sükûtun ebedî dili,
Sende mi şimdi sevgilimin gönlü?
Güllerle örtülmüş mermer taşları,
Sanki uyur altında ömrün baharı…

**Ah sevgilim… ey canımdan aziz,
Sensiz bu dünya bana oldu garîz…
Ne sabahın nuru, ne gecenin ayı,
Dindirebildi kalbimdeki yarayı…**

Rüzgâr eser, sanırım sesin gelir,
Bir yaprak düşer, sanırım elin gelir.
Gecenin koynunda yıldızlar parlar,
Her biri bana seni hatırlatır…

Ey Rabbim, ey Rahmân, ey Rahîm olan,
Sensin her cana hükmeden Sübhân…
Ben aciz kulunum, sabrım tükendi,
Rahmetinle sar onu, ey Yüce Mevlâ…

Toprak incitmesin nazlı bedenini,
Güller örtsün onun mahzun kefenini.
Melekler karşılasın ruhunu orada,
Nurunla aydınlat ebedî yuvasını…

Ey sessiz kabir, sakla emanetimi,
Sana bıraktım gönlümün servetini.
Bir gün ben de geleceğim yanına,
Kavuşuruz belki rahmet diyarında…

**Ah… ey gönlümün sonbaharı,
Ah… ey ömrümün en acı baharı…
Sen gittin, dünya sustu birden,
Ben kaldım yalnız hatıran ile…**

Ah................... Ey Rabbim…
Mehmet Kulunuda....
Onu rahmetine al…
Bana sabır ihsan eyle…
Bu ayrılığın ateşini söndür…
Ve bir gün…

**Kavuşmayı nasip eyle…**

*Söz ve Müzik: Mehmet Kuntbilek*