Ah Kara Sevdam Şiiri - Mehmet Kuntbilek

Güneş battı , tepelerin ardına,

Bir karanlık indi gönlümün içine,

Seni bana vermediler sevdiğim,

Ben de dertlerimi aldım peşime.

Ay doğarken dağ başında ağladım,

Adın düştü dilime, seni çağladım,

Bir ömürlük sevda verdim eline,

Kavuşmadan gençliğimi bağladım.

Ah benim güzelim, kara sevdam,

Seni hangi ele verdiler sevdam,

Ben seni gönlümde eşim bilmiştim,

Meğer ben dünyada yalnız kalmışım

Sabah oldu, duman çöktü ovaya

Ben bakarım senin geçtiğin yola

Anan seni benden uzak eyledi

Benim ömrüm döndü kuru bir dala

Çeşme başı sensiz şimdi virane

Taşlar bile ağlar oldu bu hâle

Sen gelinlik giydin mi bilmem kızım

Ben kefenim biçtim kendi hâlime

Ah benim güzelim, köylü sevdiğim

Seni hangi ele verdiler benim

Ben seni gönlümde eşim bilmiştim

Meğer ben dünyada yalnız kalmışım

Bir gün olur bu köyüne dönersin,

Eski günleri hatırlayıp inlersin,

Benim adım sorulursa birinden,

De ki: “Beni çok severdi derinden…”

Ah benim güzelim, kara sevdam,

Bir ömür yolunu gözledim senin,

Sen başka kollarda ömrünü sürdün,

Ben bir türkü oldum, kaldım derdimle…

(Son dörtlük ağırlaşır; saz susar, yalnızca ses kalır.)

Hele bir dur, ey benim kara savdam…

Ben ondan vazgeçmedim ki…

Yalnızca…

Kavuşmayı beklemekten yoruldum…