Sessiz Cinayet Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Olur ki bir gün düzenimi bozdun deme diye,
Vücudumu ayak parmaklarıma sığdırıp da gelmiştim.
Bir kedi sessizliğinde geçtim odalarından;
Mutfak tezgahında tek bir tencere tıkırdamadı,
Ne bir kadeh yerinden oynadı, ne bir tabak...
Sırf yerin daralmasın diye,
Kendi gölgeme basarak yürüdüm hayatında.
Ama sen işte...
Sevgisizliğine bahaneler üretmekte bir ustasın.
Gözlerimin içine baka baka, "Düzenimi bozdun" dedin;
Bir şaka değildi bu, bir oyun değildi,
Gerçekten dedin...

​Kendinde beğenmediğin ne varsa hayrandım oysa,
Kusurları mabet, eksikleri şiir saymıştım.
Belki de bu yüzden hiç çabalamadın daha iyisine,
Nasıl olsa bu iki kişilik aşkı tek başıma sırtlar,
Yüceltir, yükseltir, efsaneleştiririm sandın.
Sırf eksilme diye, her gün biraz daha azalma pahasına,
Taşıdım da...

​Zaman içinde "sevmiyorum" dediğin neyim varsa bıraktım,
Beni benden çıkardım, yerine seni koydum.
Ama yine de yetmedi sana!
Kendi ellerinle sıfırdan inşa ettiğin o yeni beni de,
Sevmemeye başladın.

​Bazen başıma felaketler gelsin istedim, delice...
Sırf sana sığınmaya bir mazeretim olsun diye,
"Sana ihtiyacım var" diyebilmek için yangınlar gözledim.
Sanki dünyada "Sana ihtiyacım var"
Bile diyememekten daha büyük bir afet varmış gibi...
​
Sen bu gidişle bir şeyi kurtarmış olmadın sevgilim;
Beni kalbimin doğduğu yerde,
Kendini ise o kirli yalnızlığında, ayrı ayrı öldürdün.