Sesin Ötesinde Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ey gecenin kubbesine yükselen feryadım,
Anlat bana, yankımı duyar mı yıldızlar?
Bir zamanlar sanırdım ki zihnimdeki
Kelimeler acıyı anlatmaya yeter.
Anladım ki hakiki acı konuşmuyor
Konuşan yalnızca gurur ve öfke
Yahut eski yaraları kanatan hatıralar.
Acı ise insanın içine çöküyor
Sessizce onu başka insana dönüştürüyor.

İçimde beyaz sislerle örtülü bir ülke var.
Kendini savunmaya ihtiyaç duymadan
Yargısız kabul gördüğün
Hiçbir sözün hakikati eksiltmediği bir yer...
Rüzgâr orada hep susarak konuşuyor,
Zaman kendi gölgesini seyrediyor.
Nehirler yatağından taşmadan yol alıyor.
İnsan başkası olmadan insan olarak yaşıyor

Ömrüm boyunca hep o yere doğru yürüdüm.
Her gün biraz daha yaklaştığımı sandım.
Fakat anladım ki o yer, yolun sonunda değil;
Yakınlaştıkça uzaklaşan bir kıyı gibi
İnsanın vicdanında yeşerecek baharı bekliyor