Işıkları kapattım beynimde önümü göremem
Dipten yukarı yukarıdan dibe
İne çıka gidiyoruz hayat yolu yorucu değil ama
Kalabalık edip duruyorum yollarda
İnsanların önlerini kesip onlara selam veriyorum
Gözleri kör oluyor onların kulakları sağır
O vakit bende sizin insanlığınızdan utanırım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta