Serzeniş Şiiri - Abdulkadir Zeybek 2

Gözlerim sana yumuldu,
Seni gördü, kuma gömüldü.

Yolun gözlendi şehirde,
Sana hayran, âşık sesinde.

Bir yudum suda belirdin,
Meğer gözlerin kalmış gözlerimde.

Ey balım, senden alır tadı,
Ay yüzlüm, sana yansım yüzüm.

Yazayım da seni, ilhamlansın âşıklar,
Ben gibi sevemez, yansa da âşıklar.

Seni yazmak için üç kalem tükendi,
Seni anan bu kalp bir an tükenmedi.

Bu sevdamı duyanlar hasretle baktı,
Eller duysa da seni, sana bir ben baktım.

Çilede olsan çiçeksin sen,
Kalbime yağışın eder beni şen.

Dilfigâr, yüreğime merhem sensin,
Vurulsa da özlem, kalbimde şensin.

Yalvarmak, yakarmak nafile,
Geceyle yaklaşırım, bir nafile.

Avucumda gül bitmiş, kül tükenmiş,
Şakayıksın, gülümseyen mahbube.

Giryân, sen yan; bu serzeniş sana,
Nâlân, benim aşkım bâki olana yar

İki dilim var, bir de kalbim,
Sana kavuşmaktır tek dileğim.

Sana yazılan şiir göründü,
Birileri seni andı, kıskandı.