Kendimi anlatmak gibi bir niyetim yok. Bazı insanlar anlatılmaz, hissedilir. Ben de biraz öyleyim. Yazdıklarım var, bir de kimsenin tam bilmediği tarafım. Arada bir satırda kesişirler.
Not: Aşk şiirlerimde, muhayyilemden geçenleri yazıyorum. Kimse kastedilmiyor.
Sana âşık, sana vurulmuş hüsranım,
Hatta adın, en sevdiğim aşktır benim.
Gözlerinde kaybolur, alev gibi tutuşurum,
Sen benim büyük savaşımsın, dedi.
Sesimi ayırır binlerce insandan,
İstasyonlarda ismin yankılanır, Menekşe.
Arkamda bıraktığım şehirdesin, güvercince.
Adın ne güzel bir gemidir umman denizinde.
Çatıktır kaşların bana ise bir gülümseme.
Yollar bitmez uzundur, güzeldir, tükenmez.
Gezdim yedi iklimin yedisini
Mısır, şam ve halepte bulmadım senden güzelini
Elinden tutmak gelir içimden, sarmalmak seni
Bırakmak deliliktir rüzgârı susturan zülüfleri
Şiirsin sen, sesin mecazi aşkın kendisi
Karanlık sokaklarda yürürdük, ben ve o.
Bakışlarına yağmur düşerdi sonbaharda, sessiz sedasız.
Geçtiği sokaklarda eylüle rastlardı gözleri,
Bir renk düşerdi ellerinden, tutardı sonra dağları,
Aşardı gülümsemesi...
Değirmen taşları esir oldu yağmurlara,
Gözlerin alev oldu kör bağrıma, yârim.
Gelseydin ya uzaklardan;
Hani o gözlerin düşseydi önüme,
Saçların dalgalansaydı karşımda,
Gülümseydin de yağmur yağsaydı,
Ben geldim
Senin günahkâr kulun.
Her defasında yol gösterip ama gene de yoldan çıkan kulun. Benim Allah’ım, bana acıyacak mısın her defasında olduğu gibi bu defa da? Okşar mısın kalbimi yine, acır mısın ruhuma, gözlerime?..
Benim Allah’ım, seni hakkıyla bilemeyen; gülümsettiğin anda sana sırtını çevirip kaşını çatan… Bazen sana karşı umursamaz, bazen şeytanın elinde esir olan…
Yine kabul eder misin miskin olan bu kulunu; yarattıklarını inciten, sevdiklerine hürmetsizlik eden, bağıran çağıran bu dilsiz kalbimi?
Bir nefesi ikram eder misin yine bana? Sabreder misin bu kuluna?
Ölümdür benim arkamdan gelen ki
dünyanın akışına boyun eğmedim ben.
Ölümlerin bakışlarını görecek yaşa geldiğimde
hayat manası silindi üzerimden.
Haykırmak ve çabalamak tefahetmiş diye söylemişti günün birinde
çeşm merazına değmiş elleri,
Kapandı en derin sözler, yavaş ve derin ihanetler.
Büyüdüğüm sokağa artık bir yabancıyım;
siliyorum omuzumdaki ahd etmiş yalanı, yalancıyı.
Bakışıyoruz her gece kar tanesi ile akıp giden şehre.
Doğum sancısı ile kıvrılan, parçalanan, istemsizce istenmeyen derde.
Gözlerinde bulutları görüyorum; kızıl, kızgın bir isyanı bekleyen.
Saat on ikide durmuş gibi, zamanı gösteriyor ama farklı bir surette.
Kalem bir başka yazıyor, gece bir başka sesleniyor sokaklara.
Gelen vardı uzaklardan, paltosundan esiyor mesafeler. mesafeyi katetmiş siyah ayakkabılar.
Şairin saçları rüzgâra karşı savaşıyor gibiydi sanki.
Elleri tepeye tırmanmaktan parçalanmış, gökyüzü uğultuluydu o gece.
Bir sefer vardı içinde,
Gidiyorum bu şehirden.
Yazgımın uğrak yerlerini bırakıyorum arkamda
Önümde
ormanlıklara benzeyen
yeşil, kıvrımlı, desenli evler var
Hâbil'in masumiyetini de bırakıyorum arkamda.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!