Seri Üretim Şiiri - Yasin Uysal

Nicelik sanıp yalnızlığı tek tek sayar
Aykırılığa yer yok, sadece normlar var
Gelenekler, inançlar ve tüm uyuşturucular…
Alışmayanı görürse memnuniyetle kınar
Köleleri ikna edince efendileri dışlar
Düşünmek yasaktır, sıkıyorsa bir dene!
Öyle diyorsa öyledir, gerek yoktur nedene
Sorgulayanı hiç sevmez, bayılır biat edene
Toplum denen yıkılası insan fabrikası

Gülen suratlı içi boş maskeler,
Yalanla doldurulmuş cümleler,
Sahte sarılmalar ve öpücükler…
Akrabalar, arkadaşlar, komşular…
Koşun koşun millet, dedikodu var!
Desem şimdi çıkarlar cama apar topar
Her biri önündekinin saçını başını yolar
Oysa zihinlerine çoktan örmüş bir duvar,
Toplum denen kör olası insan fabrikası

Aynılaşmış artık doğru ve yanlış
Sanki tek bir okuldan klonlanmış
Birileri karar vermiş güzele ve çirkine
Gömlek, kravat ve biraz daha kahve…
Bugün ne varmış öğlen yemekte?
Oğlumuzun işi de sigortalıymış
Kızımızın eli de pek hamaratmış
İkisini çoktan birbirine yakıştırmış,
Toplum denen acınası insan fabrikası

Bir iş, bir eş ve iki sevimli çocuk…
Evinizi ve lüks arabanızı da aldınız
Aferin, tüm görevleri tamamladınız
Peki, arkanızda hangi izi bıraktınız?
Ne bir bilgi insanlığa ne de bir nutuk…
Siz aslında hiç var olmadınız
Kaçıp kendinizi kurtarmalıydınız
Ama anlamak için çok geç kaldınız
Süreniz doldu!
Sıradaki…