Şerbetçi Şiiri - Huban Asena Özkan

Gece siyah bir pardösü gibi çekilirken kentin üstüne
Her akşam aynı sokağa düşerdi benim kimsesiz gölgem
Cebimde nereden kaldığı belirsiz bir şerbet şişesi
Ellerimde kimsenin dokunmaya kıyamadığı acı mısralar...
Önce fısıltıyla okurdum kâğıda dökülenleri
Sonra bir bir tatlıya bezerdi ellerim
Böyle daha kolaydı bilirdim
İnsan acıyı tatlı sanınca

Kendi yalanına daha gururla sarılıyordu...
Sokaktan geçenler bayılırdı bu şekerli masallara
Kimi alıp sevgilisine taşırırdı gece yarısı
Kimi masasının en gözde köşesinde saklardı
Altını çizip “ne güzel söylemiş” derlerdi de
Bir kişi çıkıp sormazdı:
Bu kelimeler neden bu kadar ağır, bu yük kimin?

Sonra bir gece...
Yağmurun kaldırımlarda sürüklendiği o uğursuz gece
Yılların yüzüne yabancı çizgiler çizdiği bir kadın girdi içeri
Bakışlarımı kaçırdım, ilk anda tanıyamadım o eski kokuyu
Hiç tereddüt etmeden bir dizeyi çekti aldı tezgahtan
Şerbete batırmadan, hiç gizlemeden okudu gözlerimin içine bakarak...

İşte o an... Sesindeki o tanıdık vurgudan tanıdım onu
Ağır bir suskunluk çöktü aramızdaki o karanlığa
Arkasında tek bir iz bırakmadan gittiği o ilk geceyi hatırladım
Kulaklarım dayanmamıştı onun gidişine...
Anladım... Ben şiirleri tatlandırmıyormuşum
Sadece onun yokluğunu ağzımda taşınabilir kılıyormuşum...

Bir adım attı kapıya doğru, sonra durdu
Sokak lambasının altında bir kez daha fark ettim değişmiş yüzünü
Hiç gitmemişti aslında...
Sadece gerçek acıdan korkup saklanmıştı kendi kabuğuna
Ve bu gerçeği, bir fısıltı gibi bırakıp gitti eşiğe...

Cebimdeki o şerbet şişesini çıkarıp vurdum beton zemine
Cam kırıldı...
Yapış yapış bir şeker kokusu yayıldı odaya
Ama mısralar ilk defa soyundu yalanlarından:
Yalın,
Soğuk,
Ve kimsenin kolayca yutamayacağı kadar keskin.
Kalemi dizeye değil, doğrudan yaraya bastırıp yazdım son sayfaya:
Zaten tatlıya batırdığım her şiir,
Onu benden daha çok uzaklaştırıyormuş...