Hani, el ele yürüdüğümüz sahiller.
Sonsuzluğa açıldığımız yelkenliler.
Güneş batarken, ufuktaki o cümbüşler.
Alemler oradaydılar, sen yoktun gülüm.
Dolaştım amaçsızca sensiz kıyılarda.
Yürüdüm deli divane gibi yollarda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta