Seninle Başka Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Seni seviyorum demek
meğer o kadar da zor değilmiş.
İnsan söylemeye cesaret edince
kelimeler kendiliğinden geliyor.

Zor olan seni sevmek değil,
seni hayatımın içine koymakmış.

Sabah gözümü açınca
aklıma ilk sen geliyorsun.
Gün içinde kaç kere
telefonuma baktığımı bilmiyorum,
belki bir mesajın vardır diye.

Kimseye anlatmıyorum bunları.
Bazı şeyler anlatılınca
eksiliyor sanki.

Seninle konuştuğumuz geceler var,
saatin nasıl geçtiğini anlamadığımız.
Telefon kapanıyor,
ama sesin bir süre daha
aklımda kalıyor.

Bazen söylediğin bir sözü
günler sonra hatırlıyorum.
Sen unutmuş oluyorsun belki,
ben hâlâ düşünüyorum.

Adapazarı'nda yağmur yağıyor,
ben yine seni düşünüyorum.
Islak bir sokak,
bir çay,
akşamın sessizliği...

İnsan sevdiğini
her yerde buluyor galiba.

Biz de kusursuz değiliz.
Kızıyoruz, kırılıyoruz,
bazen susuyoruz.

Ama ne kadar kızarsam kızayım
sonra yine seni özlüyorum.

Çünkü insan
sevdiğinden kolay vazgeçemiyor.

Ben senin yanında
kendim olmayı seviyorum.
Saçmalamayı,
susmayı,
aynı şeye gülmeyi...

Bunlar küçük şeyler belki,
ama benim için
hayat biraz da bunlar.

Senden büyük sözler istemiyorum.
Her gün güzel cümleler de...

Sadece ne olursa olsun
birbirimize dönelim.

Canım sıkıldığında
ilk seni aramak istiyorum.
Güzel bir şey olduğunda
ilk sana anlatmak...

Galiba aşk biraz da bu.

Bir insanın
ilk aklına gelen,
ilk özlediği,
ilk anlatmak istediği kişi olması.

Benim için
o kişi sensin.

Bazen söyleyemiyorum.
Bazen susuyorum.
Ama içimde değişmeyen
bir şey var:

Seni seviyorum.

Sen yanımda ol yeter.

Adapazarı'nın yağmurlu bir akşamında
bir çay içip
hiç konuşmasak bile...

Ben yine
iyi olduğumu bilirim.

Çünkü seni düşününce
içimden tek bir şey geçiyor:

Tamam...

Seninle başka.