Senin uğruna

SENİN UĞRUNA

Senin uğruna
kaç kez kendimi öldürdüm içimde,
kaç kez sustum,
kaç kez “belki döner” diye
kapıya baktım.

Sen bilmedin...

Ben seni beklerken
zaman geçmedi üzerimden,
zaman beni geçti.

Saçlarıma ak düştü,
gözlerime geceler çöktü,
yüreğimde taşıdığım sevda
mezar taşı gibi ağırlaştı.

Senin uğruna
gururumu çiğnedim.

Adımı unuttum,
kendimi unuttum,
insanlara gülen yüzümü unuttum.

Bir tek seni unutamadım.

Ne büyük ceza imiş
bir insanı kendinden fazla sevmek...

Sen gittin.

Ben kaldım.

Ama bıraktığın adam
artık senin tanıdığın adam değildi.

İçimde bir şey öldü o gece.

Ne olduğunu sorarsan...

Sana inanan tarafımdı.

Senin uğruna
kaç yalanı gerçek sandım,
kaç ihaneti “yanlış anlamışımdır” diye örttüm,
kaç yarayı kendi ellerimle sardım.

Meğer ben
seni değil,
senin olmanı istediğim insanı sevmişim.

Şimdi aynaya baktığımda
gözlerimde sevda değil,
hesabı kapanmamış yıllar görüyorum.

Ve korkma...

Sana zarar vermeyeceğim.

Çünkü benim öfkem
senin bedenine değil,
bende bıraktığın enkaza.

Ben seni
Allah'a havale edecek kadar
bile hâlâ seviyorum belki.

Ama artık
seni affedecek kadar
aptal değilim.

Bir gün
gecenin en sessiz yerinde
ben aklına düşersem,

sakın arama.

Çünkü ben
senin uğruna
ölmeye çalıştığım yerden
kendi cesedimi çıkarıp
yeniden ayağa kalktım.

Şimdi karşıma çıksan
sana söyleyecek tek sözüm var:

Ben senin uğruna
kendimi kaybettim.

Sen ise
beni kaybetmenin
ne demek olduğunu
çok geç anlayacaksın.

Ve işte o gün...

Ben olmayacağım.

Sadece
ardımda bıraktığım
birkaç şiir,

bir avuç kül,

bir de şu cümle kalacak:

“Bir zamanlar seni,
kendinden bile çok seven
bir deli vardı...”

O deli öldü.

Ama senin uğruna değil...

Senin yüzünden.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ
23/09/2026