Seni Sevmek Şiiri - İshak Köseoğlu

Seni sevmek yalnızca elini tutmak değildi,

kalbinin ritmini avuçlarımda duymaktı.

Yan yana yürürken omzunun omzuma değmesinde

bütün dünyanın sustuğunu hissetmekti.

Bir şehrin bütün ışıkları sönse bile,

gözlerinin içindeki o sıcaklığı takip ederek

eve dönebileceğimi bilmektir seni sevmek.

Ben seni sadece gülüşün için sevmedim.

Bir kahkahanın ardından nefes nefese kalışını,

heyecanlanınca kelimelerinin birbirine karışmasını,

bana bakarken sesinin fark etmeden yumuşamasını da sevdim.

Sana baktığımda bir yüz görmedim yalnızca;

huzur gördüm,

özlem duyulmadan özlenen bir yuva gördüm,

hayatın bütün karmaşasına rağmen

sığınılacak bir liman gördüm.

Yağmur yağdığında aynı şemsiyenin altına sığışımızı,

rüzgâr saçlarını dağıtırken

inadına gülüşünü,

üşüyen ellerini ceplerime saklayışını sevdim.

Ve en çok da,

kalabalıkların arasında gözlerin gözlerimi bulduğunda

ikimizin de aynı anda gülümsemesini sevdim.

Çünkü aşkın büyük mucizelerden ibaret olmadığını

seninle öğrendim.

Aşk bazen sabah uyanıp

ilk seni görmek istemektir.

Kahveni hazırlarken seni izlemek,

anlattığın bir hikâyeyi yüzüncü kez dinlerken bile

ilk kez duyuyormuş gibi heyecanlanmaktır.

Ben seni sevince,

zamanın acelesi azaldı.

Günler daha güzel doğmaya,

geceler daha sıcak geçmeye başladı.

Sanki dünya sen gelmeden önce de dönüyordu,

ama ilk kez bir anlam taşıyordu.

Şimdi aynı gökyüzünün altında,

aynı düşlere bakıyoruz seninle.

Kalbim her gün yeniden seçiyor seni.

Çünkü sen benim hayatıma sonradan eklenmiş biri değilsin;

sen hayatımın en güzel yerine kök salmışsın.

Ve eğer aşkın bir tarifi varsa,

o da budur belki:

Bir insanın yüzüne her baktığında,
onu ilk günkü heyecanla istemek,
ama bin yıllık bir huzurla sevmek.

Ben seni öyle seviyorum;
dokununca içimde fırtınalar koparan,
sarılınca bütün fırtınaları dindiren
tek insan olarak