Ben seni gözümde çok mu büyüttüm, bilmiyorum, Yoksa sen miydin içimde büyüttüğüm o koca dünya? Bir insan, başka bir insanın Yüreğine bu kadar mı ağır gelir? Artık yoruluyorum… Adını anmadan geçen günler arıyorum, Seni düşünmeden uyuyabildiğim gecelerin Yolunu bile unutmuşum. Söyle, insan sevdiğinden nasıl vazgeçer? Kalbinden söküp atamadığı birini Hangi vedaya emanet eder? Ben seni unutmayı bile beceremiyorum, Sen bende kalırken, ben kendimden gidiyorum. Ne olur, biri söylesin bana, Bir zamanlar huzur bildiğin yerde İnsan nasıl savaşmayı bırakır? Nasıl susturur içindeki o sesi, Nasıl vazgeçer, canından bir parça sanıp Ömrüne kattığı birinden? Ben senden kurtulmak istemezdim aslında, Seni severken kendimi kaybetmeseydim… Şimdi tek dileğim, bir sabah uyanıp Adını duyduğumda içimin sızlamaması. Çünkü ben bu sevdaya yenilmekten değil, Her gün biraz daha kendimden eksilmekten yoruldum. Söyle sevgili… Seni sevmeyi nasıl bırakacağım? Ben seni kalbime alırken bir ömür sandım, Şimdi o ömrün içinden Kendimi nasıl sağ çıkaracağım?
Rüstem AkbabaKayıt Tarihi : 1.11.2026 07:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!