Senden Kalan Yokuş Şiiri - Mustafa Alp

şarköy sahilinde pedala vurdum bugün,
deniz sol yanımda, sen içimdeydin.
rüzgar karşıdan esti durmadan,
gariptir sevgili,
sen gittin ama inadın kaldı.

yokuş çıktı önüme, çıktım.
rüzgâiar vurdu yüzüme, güldüm.
yol uzadı, devam ettim.
bir tek senden kalan yere gelince
yoruldu içim.

meğer insanın dizini
yokuş değilmiş titreten,
bir zamanlar yanındayım diyenin
ardına bile bakmadan gidişiymiş.

kilometreler geçti altımdan,
şarköy geçti, bağlar geçti,
denizin tuzu dudağımda kaldı.
ben seni geride bıraktım sandım,
meğer insan sevdiğini değil,
yalnızca yolları geride bırakırmış.

şimdi basıyorum pedala.
ne sana yetişmek için
ne de senden kaçmak için.
sadece öğrendim artık.
yokuşun sonunda iniş var sevgili,
senin sonunda ise ben vardım.

bugün on bir kilometre değil,
bir ömür sürdüm sanki.
ve şarköy’ün denizi şahidimdir.
bisikleti kenara bıraktığımda
yorgun olan bacaklarım değil,
sana boşuna koşmuş gönlümdü.

✍️