Sen Yoksun Şiiri - Karanlıkta Saklı Işık

O sabah İstanbul'un bütün saatleri sustu,
Boğaz, kıyısına vuran dalgaları unuttu.
Bir vapur, düdüğünü yarıda kesti;
martılar, gökyüzünde bir anlığına
kanat çırpmayı bile kendine çok gördü.

Saat dokuzu beş geçiyordu.

Bir ülkenin kalbine
kimsenin göremediği bir kış indi.
Ne kar yağdı ne de gökyüzü karardı,
milyonlarca insanın içinde
aynı yerden eksildi sabah.

Dolmabahçe'nin penceresinde
solgun bir ışık vardı.
Perdeler, birazdan açılacakmış gibi duruyordu.
Sanki ölüm bile kapının önünde bekliyor,
içeri girmeye cesaret edemiyordu.

Sen gittin.

Nasıl anlatılır ki bu gidiş?
Bir insan gider de ardında
ülkenin yürümeyi öğrendiği yollar kalır mı?
Bir ses susar da
milletin dilinde binlerce yıl yankılanır mı?

Senin ardından
bir çocuğun eline tebeşir verdiler.
O, karatahtaya adını yazdı.
Harflerin arasından bir memleket doğdu;
henüz yoksuldu, henüz yaralı,
ama başını gökyüzüne kaldırmayı biliyordu.

Bir kadının saçlarında özgürlük büyüdü,
bir köylünün nasırlı ellerinde gelecek,
gençlerin gözlerinde henüz yaşanmamış
koca bir yüzyılın ilk ışığı...

Bir daha dönmeyecektin,
ama açtığın yoldan
her sabah binlerce insan geçecekti.

Şimdi 10 Kasım.

Çiçekler siyaha yakın bir hüzünle eğiliyor,
bayraklar rüzgârın içinde ağırlaşıyor.
Bir çocuk soruyor:

"Öğretmenim, Atatürk bizi duyuyor mu?"

Öğretmen cevap vermiyor hemen.
Pencereye dönüyor.
Dışarıda, okul bahçesinde
küçük bir kız çocuğu
düşen arkadaşının elinden tutup kaldırıyor.

Öğretmen gülümsüyor.

Bazı insanlar
ölümleriyle bitmezler.
Çocukların korkmadan soru sormasında,
kadınların kendi yolunu çizmesinde,
gençlerin karanlığa rağmen
gelecekten vazgeçmemesinde yaşarlar.

Atatürk...

Bugün sana bir çelenkten fazlasını getirdik.
Biraz mahcubiyet, özlem,
ve hâlâ tamamlayamadığımız
o büyük cümlenin yükünü getirdik.

Bilmeni isterdik:

Biz seni yalnızca
fotoğrafının veya heykelinin karşısında susarak değil,
bize bıraktığın yarına sahip çıkarak da anmak istiyoruz.

Saat dokuzu beş geçiyor yine.

Bu kez
saatler değil, yüreğimiz duruyor.

Takvimler seni 10 Kasım'a yazdı,
tarih seni hiçbir güne sığdıramadı.

Sen bir günün içinde hatırlanacak kadar küçük,
bir ömrün içine sığdırılacak kadar kısa değildin.

Şimdi...

Bir ülkenin bütün çocukları
aynı gökyüzüne bakıyor.

Gökyüzünde sen yoksun belki.

Ama başımızı kaldırmayı
sen öğrettin.

---

10 Kasım — Saygı, özlem ve minnetle.