Ey sevgili…
Kurumuş çeşmenin, son damlasıyım,
Gece koynunda unutulmuş bir yarım.
Sen başka baharlarda çiçek ararken,
Ben senin yolunda kuruyan bir dalım.
Kaç mevsim geçti dönüp bakmadın,
Hangi rüzgâr aldı benden baharı
Sen her yeni dala bir ömür adadın,
Ben sana saklamıştım kalan yarınımı
Sen daldan dala konarken ey sevgili,
Ben taş duvarın dibinde çiçek açtım
Sen ilkbaharda dikensiz gül ararken
Ben kır çiçeklerine gönlü yuva yaptım
Ne sitemim kaldı sana ne de bir ahım,
Bir tek sadakatim, bir de gözyaşım.
Sen beni unutmanın adını koydun,
Ben seni sevmenin tadındayım hepsi bu
Dr Yusuf Polat
Kayıt Tarihi : 30.10.2026 05:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
20261030 Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!