Eğer Sen olmasaydın Şiiri - Kadir Orakçı

EĞER SEN OLMASAYDIN ... Gamze yaratıldı yâr, ilk kez Sen güldüğün an; Tebessüm etmek bile, zordu Sen olmasaydın... Senin kalbine borçlu, bugün sevmeyi insan; Hâlâ kardeş kardeşi, yerdi Sen olmasaydın... ... Lütfundur o cemâl'in, hatta celâl'in dahi; Sensizken cürüm olur, adı helâl'in dahi; Senden bihaber ise, bülbül Bilâl'in dahi; Davetine icâbet, şerdi Sen olmasaydın... ... Ruhların sahibi var, bu ömrümüz kirâda, Sana fedâ olan can, elbet erer murâda, Uçsuz bucaksız olan, şu dipsiz mâverâda; Koskocaman bir yokluk, vardı Sen olmasaydın... ... Yağmur yağdırmazdı gök, mahsül bitirmezdi yer; Rahmet senin hatrına, şânı yüce Peygamber! Bu kervan nerelerden gelir, nereye gider; Kimseler bilemezdi, sırdı Sen olmasaydın... ... Seni muştulamaya, koşup gelmezdi İsa Tur dağı ne yöndedir, belki bilmezdi Musa O kelamı mübini Rahman salmazdı nâs'a Dermansızdı her kulun derdi, Sen olmasaydın ... Yaradan koymasaydı eğer Seni mihenge, Döner miydi bu âlem, olur muydu bu denge, Gerek kalmazdı zahir, ne kokuya, ne renge, Güle "güzelsin" demek, ar'dı sen olmasaydın... ... Bu Kıymeti kimlerin gölgesine sinerdi Yıldızlar parlamazdı, gökte güneş sönerdi Ey sevginin menbaı, diller lâl'e dönerdi Kulaklar sağır, gözler, kördü Sen olmasaydın... ... Kadir ORAKCI