Sen gülünce I. Şiiri - Yusufcan Köksal

Yusufcan Köksal
11

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Sen gülünce I.

yakar akşam gözlerinin bebeğini
üşüyen bir damla sadeliği bırakır yüzünde
seninle ağlar ufacık çocuksuluğum
ama sen gülünce...
arar insan ya bazen yalnızlığı, sessizliği
iyi gelir ağlamak ağlayabildiğince,
unutur çevresindeki kıpırdayanları
unutur bıraktığı lakapları gerisinde,
ama senin bir parçan yokki eskimde
unutmak fiili anlamsız
sen gülünce,
boğar deniz kesiverir nefesini
ısınan su kaskatı kesilir teninde
seninle daha bir artar susuzluğum
ama sen gülünce...
uzar yollar git git bitmez
gidenler dönmek nedir hiç bilmez
seni bırakıp gitmek var ama...
sen gülünce...

Aralık 2002

kendinde olmayan bir parıltıyı,
onu sevmekle elde eden duvardır burada seven..
ve güneştir sevilen...

Yusufcan Köksal
Kayıt Tarihi : 24.12.2002 01:40:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!