Bir Ben Var Sende Kalan

Belli ki sen de hâlâ inanıyorsun
Bir insanın gözlerine bakıp
Orada bir ömür bulabileceğine,
Bir kalbe dokunup
Bütün dünyanın değişebileceğine...

Ben de inanırdım bir zamanlar.
Saçlarımda kardeşlik kokusu,
Ceplerimde
Herkese yetecek kadar merhamet,
Kalbimde kendime ayırmadığım
Kocaman bir sevgi vardı yüreğimde

Beni yaralayanlara giderdim.
Biraz daha sevsinler diye
Suçu üzerime alırdım.
Ne çok insanı affettim,
Kendime hiç sıra gelmedi nedense

Şimdi sen oradasın.
Benim yıllar önce bıraktığım yerde.
Sana acımıyorum.
Sende kalan kendimi özlüyorum.
Karşılık beklemeyen çocuğu,
Bir gülüşe ömrünü veren adamı,
Bir insanın gidişini
Dünyanın sonu sanan katıksız kalbi...

Bilir misin,
İnsan en çok sevdiği yerde
Savunmasız kalırmış hayatın çilesine

Ah sevgilim,
Hayatın bütün kurallarını öğrendim.
Bir tek şunu öğrenemedim:
İnsan,
Kendisine iyi gelmeyen birini
Neden hâlâ bu kadar güzel sevebilir ki