Sen Duymadan Şiiri - Yücel Özkü

SEN DUYMADAN
İçimde mevsimsiz büyüyor bu sevda.
Bir gülüşün kaç mevsim eder.
Ben, adını içimde,
Usulca açan bir çiçek gibi taşırım.

Sen duymadan çoğalır sessizliğim.
Rüzgâr saçlarına dokunurken,
Ben aynı rüzgârın bıraktığı
Yalnızlığı dinlerim.

Kalabalıklar geçer önümüzden,
Kimse görmez içimde uzayan yolu.
Bir bakışın değmeden bile
Günler sana akar.

Sevda bazen söylemek değildir;
Suskunluğun gölgesinde beklemektir.
Bir umut, geceyi incitmeden
İçten içe çoğalan bir ışık olur.

Belki bir gün anlarsın;
Adını hiç söylemeyen bir kalbin
En derin yerinde
Yalnız sana bir ışık yanar.

Yücel ÖZKÜ
27 Temmuz 2026/23:03