~~~Sen de… Şiiri - Seval Özgül

Sende garip bir sihir var, bilirim; Beni hiç düşmemem gereken kuyulara çeken, Aklımı benden alıp Hiç kopmamış fırtınalara sürükleyen… Öyle dargınım ki hayata, Aynadaki yüzüm bile yabancı. İçimde kopan onca fırtınadan Geriye yalnızca sessizlik kaldı. Giderken, “Kendine iyi bak,” dedin. Ne kolay… Sen ardında bir enkaz bırakıp Benden huzur bekledin. Bu kez sığınmadım yalan merhametine. Gözlerinin içine baktım, Yalnızca “Sen de,” dedim. Sen de kendine iyi bak. Çünkü bıraktığın bu enkazın altında Ne tutunacak bir umut kaldı, Ne de sana kanacak bir kadın. Bazı vedalar kapıyı çarpıp gitmez; son bir cümle bırakır ardında: “Kendine iyi bak.” İnsan, bazen en çok bu cümlenin kolaylığına kırılır. Çünkü bir zamanlar dünyası olduğun insan, artık yıkıp geçtiği yerde sana huzur diler. O gün anladım; bazı hikâyeler sevgi bittiği için değil, insan kendini daha fazla kaybetmek istemediği için sona erer. Ben de sustum… ve ilk kez, onun ardından değil, kendime doğru yürüdüm.