Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Büyüdükçe büyüdü
Ve sığmaz oldu sonunda;
Yüreği, aklına sığmıyor artık..!
Bir baştan öbür başa yıkıldı aklının tüm sınır duvarları,
Hepsi yere yatık..!

Zehirli otları yıllar yılı biçtik..!
İyi biçtik;
Lakin yine uzadı..!
Uzayacak, bitmedikçe suyun azadı..!

(Van. Ekim 2016)

Yine mi?
Yapma..!
Dudak payı bırakma..!
Zalimin zulmünü, dudak payı bırakmadan al ağzına..!

(Van. Temmuz 2019)

Duymazsa sinesinde vicdanının sesini,
Söküp atamaz insan bileğinden nefsini..!

(Van. Ocak 2025)

Kopardı dili;
Kimisinde korku
Ve endişe,
Kimisinde menfaat, kopardı kökten..!
Uzunca bir zamandır ses yok yürekten..!

Yoldayım, kabir yolu adım adım ördüğüm.
Çözülmez rahmi kabre bağlayan o kördüğüm..!

(Van. Şubat 2025)

Figüranım doğuştan, göremeyen figüran;
Kör iken kaderine, onu oynayıp duran...

(Van. Ocak 2025)

Suskunluğuna,
Ketumluğuna inat, gözlerine dolmuş;
Binlerce,
Onbinlerce ağız dolusu söz birikmiş gözlerinde...

Döküldükçe ızdırabı haykıran sözlerin;

Kemirgende yine aynı debdebe...
Kemirilen, yine aynı sancı içinde;
Yani, yine kemirgenin debdebesine gebe..!

(Van. Ekim 2018)

İyiliğe işlemez bin yıl geçse de kafa,
Nefsin kirli eliyle vicdan kalkmışsa rafa..!

(Van. Ocak 2025)