Selam Söyle Şiiri - Ahmet Karakuş

Pencereme bir kuş kondu bu sabah
Üşümüştü titriyordu kanadı
Bir süre bakıp gözlerimin içine
Uçup gitti
Beni burda bıraktı
Beni benim gibi bir adamla bıraktı

Gitme dedim
İçimde can çekişen biri var
Kanadım yok ardın sıra geleyim
Hala uyanmadı Erzurum’un kasvetli sokakları
Matem solukluyor kederli kaldırımları
Yüzleri buza kesmiş bakışları hüzünlü
İnsanlar bekleşiyor durakta
Ne vakit aralasam perdemi
Aklımda annemin o hüzünlü gözleri
Kulağımda tatlı tatlı sözleri
Hayalimde mahalle camisinde
Top oynayan çocukluğum, çocuklar
Gözlerinden belli canım
Büyüseler hepsi büyük adam olacaklar
Anne selam söyle memleketime
Fırıncı Zeki’ye bakkal Ali’ye
Eşe dosta arkadaşa
Kedim mercana
Yıldızların altında damda uyurken
Kurduğum hayallere
Gördüğüm rüyalara
Anne selam söyle çocukluğuma

Bazı günler sokaklarda dolaşıyorum
Kar yağıyor saçlarıma usulca
Seni uçuşan kuşlara soruyorum
Zalim kuşlar
Gökyüzünde nasılda uçuşuyorlar
Alay eder gibi ötüşüyorlar

Anne geçenlerde seni rüyamda gördüm
Uyandım ah uyanmaz olaydım
Dört yanımda düşman gibi dört duvar
Gözlerini dikmiş bana bakıyor
Baş ucumda hani bir gün
Bir ikindi sonrası çektiğimiz o resim
Bembeyaz yazman yine başında
Yaşın yetmiş
Sanki dersin daha on beş yaşında
Biliyorum uyutmuyor dizlerinin ağrısı
Ama hala taze gelin gibisin

Pencereme bir kuş kondu bu sabah
Üşümüştü titriyordu kanadı
Bir süre bakıp gözlerimin içine
Uçup gitti
Beni burda bıraktı
Beni yalnızlığın ortasında bıraktı
Sular akmıyordu hava soğuktu
Beni benim gibi bir adamla bıraktı

Anne keşke bende bir kuş olaydım
Evimizin bahçesine konaydım
Bir gül gibi sararaydım solaydım
Öleydim

Anne selam söyle memleketime
Gökte uçan kuşuna
Havasına suyuna
Bahçemizde nazlı nazlı süzülen
Yaşlı dut ağacına
Çelik çomak oynadığım
Daracık sokağıma
Anne selam söyle çocukluğuma

Ahmet Karakuş