Ağıt Şiiri - Ahmet Karakuş

Hazan vurmuş bahçeye bülbül konar mı
Sevgili
Bir zamanlar şaha kalkmış
Yağız atlar gibiydik
Ölüm eğdiremezdi başlarımızı
Şafak sökerken sabaha karşı
Rüzgar tarardı saçlarımızı

Şimdi o günlerin hayali bile
Kırk yamalı bohça gibi
Yani canım benim gibi perişan
Kuyunun dibinde Yusuf gibiyiz
Gördüğümüz rüyalarda perişan

Çorak topraklarda güller açar mı
Ben zaten yerini haritada bulamadığım
Şanını yitirmiş
Adı aklımızın bir köşesinde silinmeye yüz tutmuş
Virane şehirlerin yasını tutuyorum
Yakışmıyor gözlerime ağlamak
Örümcek ağlarıyla örülü tozlu raflarda
Bilmem gecenin hangi yarısı
Lambası isli fanusların ışığında göz nuruyla yazılan
Kitaplardan biliyorum adlarını onların
Utanıyorum

Benim derdim buda değil sevgili
Gözleri ufukta yollarını gözleyen
Dertli gönüllerin umudu sende
On dört asır ötelerden öyle uzaktan
Mahsun ve kederli bakma yüzüme
Daha fazla bekletme gel
Şimdi gel...